Etyka mediów
9 stycznia 2010 | Etyka
Informacje przekazywane są do nas, czyli odbiorców. Dzięki telewizji, radiu, prasie oraz sieci internetowej mamy dostęp do najnowszych i najważniejszych informacji z kraju i ze świata. Ponadto środki masowego przekazu organizują nam wolny czas i zapewniają swego rodzaju rozrywkę. Szczególny rozwój mass mediów przypada na wiek XX i XXI. Media w tym czasie stały się podstawowym i najważniejszym nośnikiem informacji. Pierwszym środkiem masowego przekazu była prasa, którą drukowano już w XIX wieku. Dziś do mediów zaliczamy: Internet, telewizję, radio, publikacje książkowe o bardzo dużych nakładach, filmy oraz fonografie. Media w życiu współczesnych zbiorowości pełnią ogromną funkcje społeczną. Dostarczają one wiele miejsc pracy dla szerokiego grona specjalistów, tworzą odrębną strukturę regulowaną szeregiem zasad i praw oraz są tak zwanym źródłem władzy społecznej. Środki masowego przekazu wspierają kulturę oraz promują nowe wartości i idee. Ponadto kształtują tok myślenia bardzo dużej grupy odbiorców.
Głównym założeniem Karty Etycznej Mediów jest poszanowanie prawdy przez przedstawicieli polskich mediów, czyli dziennikarzy, nadawców, wydawców oraz producentów. Wszyscy wymienieni w swojej pracy muszą kierować się siedmioma podstawowymi zasadami. Pierwsza z nich to reguła prawdy. Wszyscy pracownicy mediów powinni przekazywać obiektywne i prawdziwe informacje, a gdy dojdzie do błędów należy sprostować wiadomość. Zasada obiektywizmu mówi, że rzeczywistość prezentowana przez dziennikarza nie powinna ulegać jego własnym przekonaniom, a być w stu procentach obiektywna. Ponadto autorzy powinni posiadać umiejętność odróżnienia informacji od opinii. Bardzo ważna jest zasada uczciwości. Według niej wszyscy pracownicy mediów, a zwłaszcza dziennikarze powinni wykonywać swoją prace w zgodzie z własnymi wartościami i sumieniem oraz dobrem odbiorców. Istotną rolę odgrywa również tolerancja i poszanowanie innych poglądów oraz wyznawanych wartości, wolności i odpowiedzialności za swoje czynny oraz nadrzędność dobra wobec odbiorców.
Prasa męska i dla nastolatków
30 grudnia 2009 | Rodzaje
Istnieje wiele gazet dla dziewczyn i chłopaków oraz dla obu płci jednocześnie. Gazety dla nastolatków typu „BRAVO” nie są może najlepszym typem czasopisma dla młodych ludzi. Cóż można zrobić. Panuje wolność wyboru i wiele dziewczyn i chłopaków kupuje tego typu gazety. Znajdują się w nich porady dla nastolatków dotyczące szkoły, pierwszych miłości, problemów sercowych, mody itp. Niektóre gazety dla młodzieży nastawione są bardziej na naukę. Przykładem jest gazeta „Cogito” gdzie wszyscy licealiści i uczniowie techników jak i gimnazjów znajdą coś dla siebie. Porady jak przygotowywać się do matury, jak się uczyć, jak napisać wypracowanie. Takie gazety też mają swoją klientelę. Inne gazety nastawione są na rozrywkę. Prezentują one treści o muzyce, filmach, rozrywce, zabawie, problemach i ważnych dla młodych wydarzeniach jak koncerty i imprezy. Młodzi mogą dowiedzieć się ciekawych informacji dla siebie z takich gazet oraz dzielić się nimi z innymi. Na podstawie takich gazet młodzi ludzie często wybierają swoje ubrania, czy decydują się słuchać takiej a nie innej muzyki. Nie jest to do końca dobry wzorzec we wszystkich sprawach, ale wybór idola nie jest najważniejszy. W innych bardziej życiowych sprawach nastolatkowe powinni radzić się rodziców lub zaufanej osoby, a nie redakcji gazety młodzieżowej.
Panowie zostali docenieni nieco później niż kobiety, ale także doczekali się swoich pism. Prasa skierowana wyłącznie do mężczyzn w Polsce to jeszcze stosunkowa nowość. Wydawnictwa dopiero kilka lat temu wypuściły na rynek pierwsze gazety dla panów. Takie gazety pełne są opisów i porad dotyczących męskiego życia i męskich zajęć. Nie brakuje męskiej mody. Gazety prezentują propozycje ubrań dla panów w zależności od pory roku i zasobności portfela, ale wiadomo, że ubodzy nie kupują takich magazynów. Takie magazyny poruszają też męskie hobby jakimi są często motoryzacja. Ważną dziedziną jest też sport. Bardzo dużo w takich gazetach jest też nowinek technicznych i gadżetów. Znajdziemy tam prezentacje najnowszych telefonów komórkowych, aparatów cyfrowych, komputerów osobistych, zegarków i innych rzeczy. Wiadomo, że mężczyźni są większymi kolekcjonerami gadżetów. Mężczyźni często kupują takie „zabawki” choć czasami nie są im prawie wcale przydatne. Wykorzystują to producenci i umieszczają w swoich magazynach zyskowne reklamy takich właśnie produktów. Wiele jest także reklam nowych modeli samochodów. Rynek motoryzacyjny w większości skierowany jest właśnie do mężczyzn. Wszyscy mężczyźni jednak na pewno są zadowoleni, że prasa doceniła także ich. Na sto procent mężczyźni zasługują na takie wyróżnienie, a ktoś spostrzegł, że można na tym zrobić biznes.
Studia dziennikarskie i praca w zawodzie
13 grudnia 2009 | Dziennikarstwo
Czy studia związane z mediami pozwolą na szybsze zatrudnienie w tej dziedzinie? Prawdę mówiąc, mogą pomóc, ale niekoniecznie. Wiąże się to z tym, iż zwyczajnie ludzie studiujący o mediach, czy to dziennikarstwie prasowym czy telewizyjnym, poznają tylko zasadę działania swojego zawodu. A tego można się nauczyć tak naprawdę o wiele szybciej podczas pracy w redakcji. Kilka miesięcy i człowiek jest niemal całkowicie obeznany w tym, co musi, czego nie trzeba, co wolno, a czego nie wolno. Wszystko to wchodzi w krew podczas pierwszych przepraw przez działania. A dlaczego zatem warto robić inny kierunek? Przede wszystkim na wszelki wypadek, ponieważ niekoniecznie musi zdarzyć się tak, iż wymarzone studia dziennikarskie staną się rzeczywistości, a po drugie dziennikarz znający się fachowy na jakimś zawodzie jest o wiele bardziej atrakcyjniejszy niż znający się tylko na zasadach funkcjonowania mediów.
Jak podjąć pracę z mediami? Dróg jest wiele. Można próbować szczęścia i podesłać lokalnym redakcją swoje CV, ale bez doświadczenia, bez zaplecza, bez rzeczy, którymi można by się pochwalić są raczej marne szanse, by dostać upragnioną posadę. O wiele lepiej, gdy postanowimy zajmować się mediami, jest zarejestrowanie się w jakimś dziennikarskim portalu i tam próbować swoich sił. Co prawda praca jest tam zazwyczaj non-profit, ale zamiast pieniędzy zdobywa się tam coś o wiele cenniejszego, czyli zwyczajne doświadczenie. Dopiero potem, gdy będziemy mieli na koncie jakieś sukcesy, opatrzone znaną marką (np. w znanym portalu dziennikarskim), można śmiało udać się do upragnionej redakcji. Każdy musi wybrać swoje powołanie – czy chce być radiowcem, prezenterem telewizyjnym czy po prostu pismakiem w gazecie. Wszystkie są na swój sposób równie satysfakcjonujące.
Czy media to sama prawda?
11 grudnia 2009 | Etyka
Najczęściej treści prezentowane w mediach są prawdziwe, co daje nam możliwość prawidłowego postrzegania świata. Środki masowego przekazu informują nas-odbiorców o najważniejszych zdarzeniach i problemach dotyczących zarówno całego globu, jaki i społeczności narodowych, regionalnych oraz lokalnych. Media mogą pewne informacje rozszerzać i prezentować z bardzo dużą dokładnością. Natomiast inne będą okrojone i przekazywane bardzo ogólnikowo. Jednak media przekazują również złe informacje i zniekształcają zdarzenia oraz sytuacje. Wtedy należy oprzeć się na etyce środków masowego przekazu. Bez etyki media nie mogą działać dobrze. Środków masowego przekazu prezentujące nieprawdziwe treści nie można nazwać etycznymi. To media mają służyć ludziom, a nie odwrotnie. Zasady etyki medialnej nie są odosobnione od zwykłej etyki obowiązującej w życiu społecznym. Jest wręcz odwrotnie reguły te są bardzo do siebie zbliżone oraz powiązane. Każdy pracownik mediów musi przestrzegać tych zasad, aby mógł rzetelnie wykonywać swoje obowiązki.
Pierwszym mitem jest stwierdzenie, że media są niezależne. Niektórzy nazywają je nawet czwartą władzą, co ma ścisły związek z jej charakterem opiniotwórczym. Środki masowego przekazu są, a wręcz powinny być podporządkowane prawdzie w informacjach, które prezentują. Właśnie, dlatego media nie są niezależne i musza być sankcjonowane przez zasady etyki i prawdy. Po części prawdą jest stwierdzenie, że media są wolne. Jednak wolność słowa ma swoje granice wtedy, gdy łamie prawa innych. Przykładem tego może być obrażanie ludzi oraz powszechnie wyznawanych przez nich wartości. Media muszą liczyć się z odpowiedzialnością za prezentowane przez siebie treści. Jeżeli środki masowego przekazu będą szanowały cudze myśli i poglądy to faktycznie możemy nazwać je wolnymi i etycznymi. Media ponadto powinny szerzyć tolerancje, a często się zdarza, że treści prezentowane nie odzwierciedlają takiego stanu rzeczy. Oczywiście nie zdarza się to nagminnie, ale wszelkiego rodzaju mniejszości narodowe, wyznaniowe i seksualne są krytykowane przez pracowników mediów.
Anonimowość w sieci
10 grudnia 2009 | Rodzaje
Formułując dane zdanie lub wypowiedz w jakim języku mamy pole przestrzeni w której one funkcjonują. Gdy na przykład powiem: „Mam 27 lat.” wypowiedź ta dotyczy odbiorców takich, a takich; działa w określonym czasie. W przypadku funkcjonowania nowych środków przekazu informacji zmieniła się przestrzeń dokonywanych wpisów. Tutaj nie ma kartek papieru, jednego stałego czasu odbioru, stałej i określonej grupy odbiorców. Właściwie istnieje problem z definiowaniem Internetu jako przestrzeni. Wiemy, iż istnieje on i przekonanie takie funkcjonuje w naszej świadomości. Jednak gdybyśmy będziemy chcieli dotknąć, posmakować, zbić Internet nie zrobimy tego. Twórcy Internetu sprezentowali nam nowy wymiar rzeczywistości, przestrzeni tzw. wirtualnej. Właściwie powstał nowy świat, który rządzi się własnymi prawami i w miarę możliwości funkcjonuje z dala od świata rzeczywistego. Wobec tego wypowiedz dokonana na blogach internetowych będzie funkcjonować w przestrzeni wirtualnej z przekładnią na życie rzeczywiste. Dzisiejsza filozofia języka jeszcze nie potrafi określić przestrzeni takiej wypowiedzi. Ważne dla nas jest to, iż oba światy tworzą w pewnym stopniu system naczyń połączonych, tzn. wzajemnie wpływają. Równocześnie funkcjonowanie w sieci związane jest z swoistym rozumieniem czasu. W socjologii i filozofii przyjęło się stosować określenie „Jeztzeit” Zygmunta Baumana. Uważał on, iż w rzeczywistości postmodernistycznej czas jest postrzegany jako ciąg pewnych epizodów. Dla ludzi najważniejsza jest chwila obecna, nie istnieje przyszłość, przeszłość. Chwila taka może trwać i trwać. Tak jak w Internecie. W sieci liczą się jedynie nasze działania i reakcje innych na nasze prace. Na przykład odpowiedź na maila można czekać tydzień, dla użytkownika będzie to jednak chwila obecna. Wobec tego prowadzenie blogów wymaga z mierzeniem się z wymogami innej przestrzeni i innego pojęcia czasu.
Każdy użytkownik sieci ma do czynienia z iluzoryczną anonimowością. Z technicznego punktu widzenia nadawca określonego komunikatu jest do wykrycia przez specjalistę. Wystarczy jedynie określenie numeru komputera z którego dokonywane są wpisy. Na jego postawie można odnaleźć numer PESEL… Oprócz możliwości technologicznych mamy sposobności do określenia osób pod względem psychologicznym, mentalnosciowym. Każda najbardziej zmyślona historia funkcjonująca w przestrzeni internetowej będzie posiadać strzępki własnej historii życiowej. Oprócz tego mamy do czynienia z sposobem wyrażania się, formowania myśli i odnoszenia się do pewnych rodzaju rzeczywistości w życiu realnym. Budowanie nowych osobowości nie jest możliwe bez możliwości w oparciu o własne doświadczenia. Wobec tego w większości blogów mających na celu prezentowania stanów własnej duchowości i opowiadania o codzienności mamy do czynienia z utratą własnego JA. Jest ona iluzoryczna, ponieważ próba podrasowania swego życia jest niemożliwa. Z drugiej strony osoba prowadząca blog ma zamiar pozostania w cieniu swego nicku. Osoby czytające i komentujące wpisy nie powinny wiedzieć kto i gdzie prowadzi wpisy. Tylko, że istnieje możliwość domyślnego określenia autora w świecie rzeczywistym. Powodem tego jest brak możliwości odrzucenia własnych cech, sposobu wypowiadania się, pewnego rodzaju przeżyć, które mogą być znane szerszemu ogółowi.
O stronie
Ostatnimi czasy bardzo popularne w internecie są tak zwane portale. Są to serwisy informacyjne o zróżnicowanej tematyce. Celują w szerokie spektrum odbiorców, dlatego ich tematyka jest zazwyczaj bardzo rozległa - od polityki, poprzez hobby, pasje, kulturę, sztukę, film, książkę, aż po tematy erotyczne kończąc. Pierwsze tego typu serwisy internetowe zaczęły pojawiać się w okolicy roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziestiątego siódmego, kiedy to liczba zarejestrowanych serwerów sięgała prawie dwudziestu milionów. We wczesnych fazach rozwoju portale nie obfitowały w zbyt wielką ilość opcji - jedne posiadały rozległe forum, inne specjalizowały się w informacjach, jeszcze inne zgromadzały na swoich serwerach wszystkich, którzy lubili czatować. Wpadnięto na myśl, iż najlepsze portale będą takie, w których będzie można skorzystać ze wszystkich dóbr, jakie udostępniają możliwości internetu. I zaczęło się. Zwykłe wyszukiwarki internetowe poczęły zmieniać się w wielkie portale, gdzie można było zrobić wszystko. Można było założyć konto internetowe, uczestniczyć w dyskusji na forum publicznym, założyć własną grupę dyskusyjną. Każdy zarejestrowany użytkownik, z własnym kontem pocztowym w danym portalu, ma zazwyczaj dodatkowe opcje, jakich nie posiadają użytkownicy. Do najpopularniejszych polskich tego typu portali należą Onet.pl, Wirtualna Polska - to jest najstarszy polski portal i pierwszy, Interia.pl oraz o2.pl. Do najpopularniejszych polskich serwisów tego typu należą Yahoo, AOL oraz Seznam.cz. Kwestią sporną jest, czy google.com jest tego typu portalem, podobnie jak i Wikipedia czy inna znana tego typu korporacja. Jednak pewniakiem jest, iż znaczenie portal społeczny czy serwis społecznościowy to internetowa grupa ludzi, którzy spotykają się w określonym celu lub mają te same priorytety i właśnie wiele stron WWW, które nie miało statusu portalu społecznego, z całą pewnością mogą go mieć teraz. Dlaczego tak jest? Ponieważ wokół nich narosło tyle zainteresowania, ludzie tak ze sobą zaczęli dyskutować na jego forach, że urosłoto do statusu grona społecznego. Warto zauważyć, że w internecie występuje coraz więcej różnych stron, z góry skupione na takich serwisach. Nazywane są serwisami społecznościowymi, co znaczy tyle, że skupiają wokół siebie ludzi zainteresowanych jednym, konkretnym tematem. Może to być temat rozrywkowy czy każdy inny, ważne jedynie, by skupiał jakieś grono społeczne. W Polsce najlepszym przykładem takiego serwisu jest nasza-klasa.pl. Reklama: projekty domów energooszczędnych kredyty na dowód Nowy konkurs Internetowy. Konkurs z nagrodami - dla dzieci www.gazeta-codzienna.com.pl gry dla dzieci www.marketing-i-reklama.com.pl linki sponsorowane